Szef ucieszył się na mój widok. Natychmiast uważnie przestiudiował moją sylwetkę. Uśmiech znikł z jego twarzy. - Coś słabo z tą całą akcją – zauważył cierpko. - Schudłem 4 kilogramy... - odparłem piskliwym głosem. Zbyt piskliwym.

Otrzymałem list od Pawła Orłowskiego, wieceprezydenta Sopotu i mego towarzysza w odchudzaniu, a teraz i blogowaniu. Klasycznie ma dla mnie dwie wiadomości - dobrą i złą. Oto jego wpis:

Pani w osiedlowym sklepie bez przerwy wodziła za mną oczyma. Zmarszczyła brwi, gdy do koszyka włożyłem wędzony boczek.

Sukces jest, ale delikatnie mówiąc umiarkowany. Po niecałym tygodniu odchudzania pozbyłem się coś między 100 a 200 gram. Mówiąc językiem PiS, jest to „rażąca niesprawiedliwość”.

W pierwszy dzień diety wszedłem dobrze przygotowany - poprzedniej nocy zjadłem trzy sute posiłki, z tego ostatni o trzeciej nad ranem

Odchudzanie wydaje mi się z gruntu parszywe, nieprzyjemne i mało męskie